De alcoholist die onder invloed een kind doodrijdt, het kind dat comazuipend op de IC belandt, het gepeste kind met morbide obesitas en de vier miljoen nicotineverslaafden waarvan een kwart zijn pensioen niet haalt. Ze hebben een ding gemeen: aan een van de belangrijkste voorwaarden voor goede marktwerking (dat elke marktpartij zijn eigen belangen het beste behartigt) wordt bij hun verslaving niet voldaan.

Acute bevrediging van de behoefte van de verslaafde dan wel van het impulsieve kind versus de gevolgen op lange termijn is een complex geheel. Met vele verschillende oorzaken op genetisch, historisch, cultureel en sociaal niveau en aangeleerd gedrag. Door miljarden euro’s aan marketing, reclame en lobby van de tabaks-, voedings-, frisdrank- en alcoholindustrie wordt de invloed van die agressieve vrije markt steeds groter.

Gekaapte vrijheid

De markt vindt en kent elkaar en maakt gebruik van elkaars kennis en framet de consument. Die is immers vrij om te kiezen. Niemand dwingt hem toch dat kratje leeg te drinken? De industrie kaapte het begrip vrijheid. Volgens hen moeten ouders beter opvoeden en werkt reclame niet, dus zijn merkloze sigarettenpakjes overbodig. Pest arme mensen niet met duur bier of shag, is het argument, en voorkom te allen tijde accijnsverhoging. Het is het toppunt van betutteling, dreigt de industrie.

Word wakker mensen! Het is complete verwaarlozing, deze maatschappij die haar lot in handen legt van big tobacco, big food, big soda en big alcohol. Met Holland Heineken House en McDonald’s in het olympisch dorp. Waar Coca-Cola, samen met Achmea, hoofdsponsor is van een sporttoernooi van middelbare scholieren. Waar samenwerkingsverbanden zoals de JOGG (Jongeren Op Gezond Gewicht) in samenwerking met de industrie maar één doel hebben: “life long consumers” vinden. Jong geleerd immers is oud gedaan. Waar een minimumprijs van alcohol wordt tegengehouden, waar reclame op elk uur van de dag op kinderhoogte voorbij komt. Waar de alcohol- en tabaksindustrie achter de schermen samenwerken en ervoor zorgen dat er geen effectieve leeftijdscontrole op verkoop plaatsvindt. Waar werkelijk elke effectieve maatregel wereldwijd wordt tegengewerkt.

Tegengif

Tegen al die reclame zijn geen overheidscampagnes. Geen tegengif. De meest gehoorde onzinnige opmerking is: “Iedereen weet toch dat het schadelijk is.” Nicholas Freudenberg schrijft in de Guardian dat het “corporate consumption complex” stevig is verankerd in de westerse maatschappij. Het web sluit zich zonder dat we het merken. Slimme en hoogopgeleiden beleidsmakers worden omringd door gelijkgestemden die hun impulsen wat beter kunnen bedwingen. Zij zien de miljoen diabetespatiënten ten gevolge van overgewicht niet, noch de booming business van de bariatrische chirurgie. Zij zien de alcoholisten niet die de ziekenhuizen bevolken met varices bloedingen en levercirrhose. Zij zien de kankerpatiënten niet die zich door hun verslaving kapot hebben gerookt. Noch de mensen zonder been, halfzijdige verlamden na een herseninfarct, weggestopt in revalidatiecentra of verpleeghuizen. Zij zien de honderdduizenden COPD-patiënten niet die met een zuurstoffles achter de geraniums zitten. Waarom hebben artsen en public health specialisten het niet voor het zeggen? Zij zien de gevolgen dagelijks.

Vandaag moeten we ouders, politici, artsen en gezondheidswerkers mobiliseren die de rechten van onze kinderen verdedigen. Zodat zij niet meer verleid worden door de voedings-, frisdrank-, alcohol- en tabaksindustrie. Laat dit corporate consumption complex opdraaien voor de kosten van de gevolgen van hun producten inclusief emotionele keiharde campagnes. De industrie die water vervuilt met chemisch afval draait op voor de kosten. Als we het begrip vrijheid loskoppelen van deze ongelijke markt wordt het dan geen tijd de vervuilers te laten betalen voor de ziekmakende gevolgen van hun producten?

Wie komt er in opstand?

http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jan/21/50-years-fighting-big-tobacco-lessons

Advertenties